Ik heb wel eens van die periodes in het leven dat het allemaal wat stroef gaat, dan voel ik mij erg eenzaam en verlaten. Ik voel geen contact meer met mijn Heere en mijn gebeden lijken niet verder te komen dan het plafond van de kamer. Ik weet me geen raad, waarom voel ik me zo enorm klote en waarom laat de Heere God dan niets van Zich horen. Waarom krijg ik op het moment dat mijn leven in een diep dal zit geen contact met God meer in mijn gebeden.

Wat ik me op dat moment niet realiseer is dat mijn Heere eigenlijk toch heel dicht bij mij is ook al voelt dat voor mij heel anders. Ik ben te lang mijn eigen gang gegaan in het leven, ik leek Hem niet nodig te hebben, mijn hart is versteend en ik leefde alleen maar voor mijn eigen tijdelijke pleziertjes. Ik dacht het allemaal zelf wel te kunnen regelen en rooien in het leven. Ik heb de Heere als een afgedankt stuk speelgoed onterecht links laten liggen besef ik mij dan.

Dan realiseer ik me opeens dat de Heere er voor mij wil zijn en roept Hij mij tot de orde. Hij wil mijn versteende hart verzachten en vernieuwen. Hij wil het contact dat ik vroeger met Hem had opnieuw laten opbloeien. Ik wil dat zelf ook niets liever en heb spijt van de tijd die ik zonder Hem in grote zonde in mijn eigen egoïsme geleefd heb.

Op dat moment vraagt de Heere God mij liefdevol en geduldig of ik weer tijd voor Hem wil vrijmaken in mijn leven. Natuurlijk wil ik dat en vraag Hem of Hij mijn zondige bestaan van de afgelopen periode barmhartig wil vergeven. Hij wil dat maar al te graag uit pure genade om het bloedvergieten van Zijn eniggeboren Zoon, onze Heere Jezus Christus. Hij vraagt mij of ik mijn leven opnieuw in Zijn hand wil leggen en hem opnieuw vertrouwen wil in alle aspecten van mijn leven.

Ondanks dat ik een zondaar ben wil de Heere er toch altijd voor mij zijn in goede en in slechte tijden van het leven mits ik het contact met Hem niet opnieuw laat versloffen. Hij laat mij telkens weer weten dat ik Zijn geliefde kind ben. Amen.